Ζυγισμένο Στιλέτο

Έπιασα, λοιπόν, το στιλέτο απ’ την κάμα και από τα τέσσερα βήματα το σφεντόνισα προς το ξύλινο πορτάκι, χωρίς να ελπίζω ότι θα καρφωθεί.

Ένα μέτρο όμως αφότου γλίστρησε απ’ το χέρι μου είδα, στον αέρα, την κάμα να μπαίνει μόνη της μπροστά, το μαχαίρι να διανύει τα επόμενα μέτρα σ’αυτή τη στάση, οριζόντιο εντελώς, να βιδώνεται μ’έναν ξερό κρότο στο ξύλο της πόρτας και να στέκεται εκεί, περήφανο, χωρίς καμιά ταλάντωση.

“Ώρε, Παναγιά μου”, ψιθύρισα.

 

Γιώργος Σκαμπαρδώνης, διήγημα στη συλλογή Τα δεδουλευμένα, εκδόσεις Πατάκη

Advertisements