Η Χαρά της Ζωής

Τότε, χωρίς να σιχαίνεται αυτό το μαλακό μούτρο που πολύ λίγο είχαν καθαρίσει, κόλλησε το στόμα της σ’αυτο το ακίνητο στοματάκι. Και φυσούσε αργά, για ώρα, προσαρμόζοντας την αναπνοή της στη δύναμη των μικρών πνευμόνων όπου ο αέρας δεν είχα καταφέρει να μπει. Όταν κι η ίδια πνιγόταν, αναγκαζόταν να σταματήσει για μερικές στιγμές – και μετά ξανάρχιζε. Της ανέβαινε το αίμα στο κεφάλι, τ’αυτιά της βούιζαν και ζαλιζόταν. Δεν τα παρατούσε όμως κι έδινε την ανάσα της για περισσότερο από μισή ώρα χωρίς να ενθαρρύνεται από το παραμικρό αποτέλεσμα. Σε κάθε εισπνοή τής ερχόταν μια άνοστη θανατερή γεύση. Με ηρεμία προσπαθούσε, μάταια όμως, να λειτουργήσουν τα πλευρά, πιέζοντας με την άκρη των δαχτύλων. Μα τίποτα δεν κατόρθωνε, άλλη στη θέση της θα είχε αφήσει αυτή την αδύνατη ανάσταση. Είχε όμως μέσα της εκείνη την πεισμωμένη απελπισία της μάνας, που έχει φέρει στον κόσμο δύσκολα το παιδί από τα σπλάχνα της. Ήθελε να ζήσει και κάποια στιγμή ένιωσε αυτό το δύστυχο σώμα να ζωντανεύει και το μικρό του στόμα σα μια ανατριχίλα να το διαπερνά κάτω από το δικό της.

Εμίλ Ζολά, μετάφραση Βασιλική Χ.Τσίγκανου, εκδόσεις Οξύ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s