Η ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΣΜΙΛΛΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΤΟ ΧΙΟΝΙ

Η ώρα ήταν έντεκα και μισή τη νύχτα, η φωτιά που μας τσουρούφλιζε ήταν ο ήλιος του μεσονυκτίου και το μέρος ήταν η κοιλάδα Σούκερτ στη βορειοανατολική Γροιλανδία, μια αρκτική έρημος όπου ο πολικός ήλιος, στη διάρκεια ενός πολύ σύντομου καλοκαιριού, ζεσταίνει τα βράχια ως τους 35 βαθμούς και δημιουργεί ένα πέτρινο, γεμάτο ξεροπόταμα τοπίο, που μαστίζεται από τα κουνούπια  και τρεμουλιάζει από τη λάβρα. Χρειαστήκαμε δυο μέρες για να το περάσουμε και από τότε το νοσταλγώ συχνά. Ο αδελφός μου συμμετείχε στην αποστολή ως κυνηγός. Ήταν το τελευταίο μεγάλο ταξίδι που κάναμε μαζί. Νιώθαμε σαν παιδιά, σαν να μην είχε ξημερώσει ποτέ η μέρα που ο Μόριτς με ανάγκασε να πάω στη Δανία, σαν να μην είχαμε μείνει χωρισμένοι δώδεκα χρόνια. Τούτη τη στιγμή, μπροστά στη μηχανή, με καθηλώνει αυτή η ανεξήγητη ανάμνηση από τα νιάτα μου, που τη γλύκα της δεν θα μοιραστώ ποτέ πια με κανέναν. Το κακό με τον θάνατο δεν είναι ότι αλλάζει το μέλλον. Είναι ότι μας αφήνει μόνους με τις αναμνήσεις μας.

Πέτερ Χόε, εκδόσεις Ψυχογιός, μετάφραση από τα δανικά: Δημοσθένης Κούρτοβικ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s